KONFERENCJA WSPÓŁCZESNE WYZWANIA DLA RODZINY

Gdańsk, 21 maja 2010.

Klub ŻAK ul. Grunwaldzka 195/197

Konferencja jest elementem Kampanii Społecznej prowadzonej od sześciu lat 
przez Ośrodek Terapii  Dzieci i Młodzieży z Rodzin Alkoholowych 
PZOZ Gdańsku,mającej na celu propagowanie rodzicielstwa poprzez 
odkrywanie jego uroków i trudów.

Program konferencji

08:00-09:00 Rejestracja uczestników konferencji

09:00-09:30 Uroczyste otwarcie konferencji przez Władze Miasta Gdańsk oraz 

 Dyrektor Ośrodka Terapii Dzieci i Młodzieży z Rodzin Alkoholowych 

w Gdańsku Teresę Smoła

09:30-10:10 Wykład prof. dr hab. Bogdana Wojciszke „ Dynamika miłości”

10:10-10:50 Wykład dr Małgorzaty Tartas „ Wykluczenie społeczne - 

perspektywa psychoanalityczna” 

10:50-11:30 Wykład dr Katarzyny Bojarskiej  " Kulturowe przekazy 

na temat płci i seksualności a życie prywatne zwykłych ludzi"  

11:30-12:15  Dyskusja panelowa, pytania do prelegentów

12:15-12:45  Przerwa kawowa

12:45-13:25 Wykład dr Ewy Woydyłło- Osiatyńskiej  „Trudne więzi- rozwód 

w rodzinie”

13:25-14:05 Wykład Jarosława  Zielińskiego „ Edypalne zmaganie”

14:15-15:33 projekcja filmu „ 5x2: pięć razy we dwoje” reż. François Ozon

Konferencję poprowadzi Piotr Kowalczuk-pedagog, Zakład wczesnej Edukacji 

Instytutu Pedagogiki Uniwersytetu Gdańskiego, dziennikarz oświatowy.

Dynamika miłości – wystąpienie prof. dr hab. Bogdana Wojciszke

Miłość jest zjawiskiem dynamicznym – zawsze zmienia się w czasie swego

 trwania. Wynika to z faktu, że zmienną naturę mają jej trzy podstawowe 

składniki – intymność, namiętność i zaangażowanie. 

Wykład opisuje typową kolejność faz bliskiego związku, zależnych 

od składników, które są w związku„już”, bądź „jeszcze” obecne. 

Kolejne fazy to zakochanie (tylko namiętność),romantyczne początki

 (namiętność i intymność), związek kompletny (namiętność, intymność i 

zaangażowanie), związek przyjacielski (intymność i zaangażowanie), 

związek pusty (tylko zaangażowanie) i rozpad (wycofywanie zaangażowania).

 Nasza współczesna cywilizacja jest jedną z nielicznych, które uznają miłość 

za podstawę małżeństwa.Ponieważ ta podstawa jest zmienna i nietrwała, 

podobnie nietrwałe staje się i samo małżeństwo. Prowadzi to do zmiany 

tradycyjnej postaci rodziny. 

Bogdan Wojciszke - profesor psychologii, dziekan sopockiego wydziału Szkoły 

Wyższej Psychologii Społecznej, pracuje też w Instytucie Psychologii PAN. 

Jego zainteresowania badawcze obejmują  zagadnienia psychologii społecznej, 

jak spostrzeganie i ocenianie ludzi, oceny moralne, dynamika bliskich

 związków uczuciowych, kultura narzekania, następstwa sprawowania władzy, 

czy poglądy na świat społeczny. Jest autorem 10 książek (między innymi 

Teoria schematów społecznych, Procesy oceniania ludzi, Psychologia miłości,

 Człowiek wśród ludzi, Sprawczość i wspólnotowość) i ponad 120 artykułów, 

z których wiele ukazało się w najbardziej cenionych czasopismach międzynarodowych.

Wykluczenie społeczne – perspektywa psychoanalityczna – 

wystąpienie dr Małgorzaty Tartas

Wykluczenie społeczne jest znaczącym czynnikiem wzrostu cierpienia i 

obniżenia dobrostanu psychicznego w życiu jednostek. Z punktu widzenia 

życia społecznego im mniej wykluczonych, im lepsza integracja, tym silniejsze 

poczucie wspólnoty, większe zaufania do innych, bardziej pozytywny stosunek

 do demokracji i większa wrażliwość na dobro publiczne. W Diagnozie Społecznej 

2009 Czapińskiego i Panka, opisującej warunki i jakość życia Polaków, wykluczenie 

społeczne związanejest z istotnie mniejszą gotowością do tego rodzaju postaw. 

Procesy dyskryminacji, polegające na odmawianiu jakimś kategoriom obywateli równych 

praw i utrudnianiu dostępu do ważnych aspektów życia społecznego ze względu na 

ich ubóstwo, gorsze wykształcenie, brak pracy, uzależnienia i in. są zatem poważnym 

zagrożeniem dla pożądanych społecznie wartości.

Jakie mechanizmy uczestniczą w procesach dyskryminowania jednego człowieka

 przez drugiego, prowadząc do dekonstrukcji życia społecznego? 

Jakie sposoby funkcjonowania rodziny sprzyjają podatności na wykluczenie 

społeczne? Freud pisał, że możemy kochać się nawzajem w obrębie 

grupy pod warunkiem, że znajdą się osoby nie należące do grupy, które możemy 

nienawidzić.

Z punktu widzenia psychoanalizy destrukcyjne i autodestrukcyjne popędy można 

zmodyfikować tylko wtedy, gdy uzyska się wgląd w motywy swoich działań oraz 

zda sobie sprawę z ich konsekwencji we własnym życiu i relacjach z innymi ludźmi. 

Przed dokonaniem takiego bolesnego wglądu zabezpieczają jednostkę i grupę 

mechanizmy obronne: zaprzeczanie rzeczywistości, rozszczepienie i projekcja.

Pewną formą rozszczepienia zdaniem Segal jest przymykanie oczu pozwalające 

na zachowanie intelektualnej wiedzy o rzeczywistości, ale pozbawionej 

znaczenia emocjonalnego. Perwersyjne rozwiązania konfliktów wewnętrznych 

wyrażające się widzeniem-i-niewidzeniem rzeczywistości można obserwować 

zarówno wewnątrz-psychicznie jak i w relacjach rodzinnych czy społecznych. 

Analiza mechanizmów i manifestacji tych zjawisk w indywidualnych przypadkach 

oraz trendach kulturowych stanowić będzie treść niniejszej prezentacji.

Małgorzata Tartas- specjalista psychologii klinicznej człowieka dorosłego,

psychoterapeuta psychoanalityczny i superwizor. Pracownik naukowy GUMed i

 wykładowca SWPS w Sopocie                                                                                                             

Edypalne zmaganie – wystąpienie Jarosława Zielinskiego

Obecnie uważa się, że kompleks Edypa jest aktywnym elementem normalnego życia 

psychicznego osoby dorosłej. Oznacza to, że nie możemy mówić o ostatecznym 

rozwiązaniu sytuacji edypalnej. Ma to swoje konsekwencje w pracy terapeutycznej. 

Żeby dziecko stało się nastolatkiem, nastolatek dorosłym, a dorosły mógł 

stawać się niezależną i w pełni odrębną osobą potrzebni są przeciwnicy, 

którzy – w edypalnym zmaganiu między pokoleniami – pozwolą zdobyć siłę, 

autorytet, autonomię. 

Coraz częściej obserwujemy wycofywanie się rodziców z pozycji autorytetu. 

A dziecko potrzebuje rodzica, z którym mogłoby się mierzyć.

 To „mierzenie się” staje się coraz trudniejsze dla obu stron. Jest to jedno 

z wielu wyzwań dla współczesnej rodziny

Jarosław  Zieliński – psycholog, psychoterapeuta psychoanalityczny, 

superwizor i terapeuta szkoleniowy Polskiego Towarzystwa 

Psychoterapii Psychoanalitycznej

Trudne więzi - rozwód w rodzinie- wystąpienie dr Ewy Woydyłło- Osiatyńskiej

1. Wskaźniki statystyczne w Polsce dowodzą, że rozwody są problemem dla 

znacznej części społeczeństwa. W 2000 roku orzeczono 43 tysiące 

rozwodów, w 2008 roku – ponad 65 tysięcy (25 % zawartych w tym samym roku

 małżeństw).  Rozwody następują z różnych przyczyn, np. 32% z powodu 

niezgodności charakterów, 24% z powodu zdrady, alkohol stanowi przyczynę 23% 

rozwodów. W 75% przypadków powództwo wnosi kobieta. W miastach rozwodzi się

 3 razy więcej małżeństw niż wśród mieszkańców wsi. 

2. Negatywne skutki rozwodów można zminimalizować poprzez:

a) fachową edukację i mediację od chwili rozpoczęcia procedury sądowej

 w celu polubownego rozwiązania konfliktów oraz zaplanowania 

najbliższej przyszłości pod kątem potrzeb dzieci oraz rozwodzących się 

dorosłych;

b) poradnictwo psychologiczne w celu przygotowania dorosłych i dzieci 

do zmian, jakie wynikną wskutek rozpadu rodziny;

c) pomoc psychoterapeutyczną dla osób (dorosłych lub dzieci) szczególnie 

silnie straumatyzowanych przez sytuację rozwodową;

d) poradnictwo prawne (związane z uregulowaniami sądowymi) mające 

na celu zabezpieczenie interesów poszkodowanych osób (dorosłych lub dzieci) 

bezpośrednio po rozwodzie oraz w okresie późniejszym.

3. Wpływ rozpadu rodziny na dzieci

Rozwód dwojga dorosłych osób nie pociąga za sobą tylu dramatów, co rozwód 

obejmujący również dzieci. Trzeba dołożyć wszelkich starań, aby zamiarowi

 rozejścia się przez dorosłych nie towarzyszyło nastawienie na zemstę

 i obniżenie autorytetu u dzieci (wobec jednego lub obojga rodziców

 nawzajem). Najbardziej istotną sprawą jest to, by dzieci nie stały się 

pionkami w rozgrywce między rodzicami. 

4. Co po rozwodzie?

Czas działa łagodząco. Dzieci dorastają i z czasem zaczynają lepiej rozumieć

 życiowe decyzje rodziców. Stosunki w obydwu nowych rodzinach ułożą się 

w końcu dobrze, jeśli oparte zostaną na współpracy w imię dobra dzieci. 

Macochy i ojczymowie lepiej poznają swoje "nowe" dzieci, jeżeli 

będą więcej słuchać, a mniej mówić, więcej pytać, a mniej narzucać. 

Najlepsze efekty przynosi wyrozumiałość, empatia, cierpliwość, takt i

 delikatność wobec dzieci ze strony wszystkich dorosłych.

Ewa Woydyłło-Osiatyńska – psycholog, psychoterapeuta, specjalizuje się 

w pomocy osobom uzależnionym, od lat związana z Ośrodkiem Terapii 

Uzależnień Instytutu Psychiatrii i Neurologii w Warszawie, autorka

 wielu książek m.in. "Zaproszenie do życia", "Podnieś głowę", 

"W zgodzie ze sobą", "Aby wybaczyć","Sekrety kobiet".

Kulturowe przekazy na temat płci i seksualności a życie prywatne